Çölyak ince bağırsakta bulunan  villus adı verilen besinlerin emilimini sağlayan yapının işlevini yerine getirmediği durumlarda oluşan hastalıktır.Küçük çocuklarda sıklıkla görülebilen bu hastalığın ufak çocuklarda görülen belirtileri; iştahsızlık,kusma,karın şişliği , kilo alamama ve boyun uzamaması şeklinde belirtileri vardır.İleri yaştaki kişilerde ise kısa boylu olma,kemiklerin zayıf olması ve nedeni bilinmeyen karaciğer hastalığı çölyak hastalığının belirtileridir.

Çölyak hastalığı çok tehlikeli bir hastalıktır çünkü villuslar işlevini tamamen yitirirse besinlerin kana emilimi gerçekleşmeyeceğinden kişi ne kadar yemek yerse yesin doymayacaktır.Çölyak hastalığına yakalanmış insanların vücutlarının tahammül edemediği proteinler vardır bunların başında gluten bulunur ve gluten proteinide buğday, arpa, çavdar ve en çok yulafta içerisinde yer almaktadır.

Çölyak hastalığının teşhisinin koyulması için bir gastroenterologla görüşülmelidir.Gastroenterolog çölyak teşhisi koymak için kişiye kan testi ve ince bağırsak biyopsisi yapmaktadır.Çölyak hastalığı genelde genetik olarak görülmektedir.Ortaya çıkmasını tetikleyen durumlar ise ; duygusal travma , hamilelik , ameliyat ve viral enfeksiyondur.

Kişiye çölyak teşhisi konulduktan sonra doktorların yapabileceği tek bir tedavi yöntemi vardır oda kişiyi glutenden uzak durmasını söylemektir.Çölyak hastalığına yakalanan kişi ömür boyunca buğday, arpa, çavdar ve yulaftan uzak durmalıdır.

 

 

 

Sedef kişinin derisinde izlere sebep olan genelde genetik nedenlerden kaynaklanan bir hastalıktır.Hastalığın artmasını tetikleyen en büyük neden stresdir.Bunun yanında duygusal çöküş ve çeşitli ilaçlarda sedef hastalığını tektiklemektedir.Sedef hastalığı dört farklı çeşitte görülmektedir bu çeşitlerden en çok görüleni plak şeklinde sedeftir.Plak tipi sedef hastalığı dizlerde ve dirseklerde görülen pul,kabuk ve kızarıklıklardır.Sedef hastalığının diğer türleri ise ters sedef, Eritrodermik sedef ve damla sedeftir.

Ters sedef türü genellikle egzama türleriyle karıştırılan bir türüdür.Genellikle koltuk altında ve kasıklarda görülür.

Eritrodermik sedef türü bu hastalığın en kötü çeşitlerinden biridir çünkü vücudun bütün noktalarında pullanmaya ve kızarıklıklara neden olur.Tedavisinin hastane ortamında yapılması gerekmektedir.

Damla tipi sedef genelde çocuklarda görülen bir hastalıktır ve eritrodermik gibi kişinin tüm vücudunda görülür.

Hastalığın 2 çeşit tedavi yöntemi vardır.Bu yöntemler ilaç ve ışık tedavisidir.İlaç tedavisi sedefin her türünde işe yaramamaktadır.İlaç tedavisinin işe yaramadığı zamanlarda hastane ortamında kişiye ışık tedavisi uygulanır.

Tıptaki isimleri verem ve tüberküloz olan bu hastalığa halk arasında ince hastalık denmektedir.Verem akciğerlerde oluşan bir hastalıktır fakat kan yolu ile bütün organlara dağılabilen bir hastalıktır.Yani vücut içerisinde bulaşıcı ve süreğen bir hastalıktır.Veren önceleri tedavisi mümkün olmayan bir hastalıktı ve yakalanan insanlar ne yazık ki ölüyordu fakat 1920 yılında BCG isimli bu hastalığa karşı koyabilen ilk aşı Bacille Calmette ve Guérin isimli iki bilim adamı tarafından bulunmuştur.

Verem tedavisi tam anlamıyla son 50 yıldır sağlanabilmekte fakat verem hala bilinen en yaygın bulaşıcı hastalıktır.Tedavisi mümkün olmasına rağmen her yıl Dünya’da 3 milyon insan bu hastalıktan dolayı hayatını kaybetmektedir.Hastalığı teşhisi için hastanelerde kişiden balgam örneği alarak incelenmektedir.

Veremin belirtileri yoğun öksürük,aşırı derecede yorgunluk hissi,geceleri terleme,kilo kaybı ve kan tükürmedir.

Tedavi konusuna gelirsek tam anlamıyla çözüm için günümüzde ilaç tedavisi uygulanmaktadır.Verenli kişiye ilk 2 ay boyunca rifampisin, isoniazid, pirazinamid ve etambutol isimli ilaçlar verilmektedir bunlar antibiyotiktir.2 ay bu ilaçları alan hastaya daha sonra 4 ay boyunca rifampisin ve isoniazid ilaçları verilmektedir.Tedavi altı ay sürmektedir ve kesin sonuç alınmaktadır.Tedavide bazıları besinlere dikkat edilmesi gerektiğini söylenmektedir fakat bunun doğru olmadığı kanıtlanmıştır.

Nargileyi oluÅŸturan parçalar; ÅŸiÅŸe, ser, marpuç ve lüledir. Bu parçalar temel olarak nargileyi oluÅŸturmaktadır. Bunların haricinde varlığı zorunlu olmayan parçalar ise; sipsi, tepsi ve rüzgarlıkdır. En iyi nargile’yi içmek için parçalarının temizliÄŸine dikkat etmeniz gerekmektedir.

ÅžiÅŸe: Nargile’nin ayakta durmasını saÄŸlayan parçadır. 15-20 cm uzunluÄŸundadır. İçerisine su koyulur. Genelde cam malzemeden üretilir.

Ser: Şişe, marpuç ve lüleyi birbirine bağlayan parçadır. Aralarında dumanı taşıyıcı görev görür. Nargilede en fazla bu parça göze çarptığı için oymalı ve süslü yapılmaktadır. Bakır,gümüş veya pirinçten üretilir.

Marpuç: Ucunda ağızlık dibinde sere geçen parça bulunan ve uzunca borudan oluşan parçadır. Nargilede oluşan dumanı içimize çekmemiz için aracılık eder.

Lüle: Nargilenin en yukarısında bulunan parçadır. İçine tütün koyur. Günümüz nargilelerinde genelde çömlekten yapılmaktadır.

*Sipsi: Marpuçtan içemeyenler için üretilmiştir. Marpuca takılır, temiz bir şekilde nargile içmenizi sağlar.

*Tepsi: Bitmiş közlerin külleri yere düşmemesi, nargile içilen ortamın daha temiz olması amacıyla kullanılır. Aynı zamanda büyük közleri maşayla parçalarken destek görevi görür.

*Rüzgarlık: Lüle’nin etrafını çevirir. Dışarıda nargile içerken nargile küllerinin etrafa dağılmamasını saÄŸlar. Fakat lülenin hava almasını bir nebze engellemektedir. Mümkün oldukça rüzgarlıksız içmenizi tavsiye ederiz.

Genel hatlarıyla nargile parçaları böyledir. Parçalar hakkında sorunuz olursa makalenin devamından yorum olarak sorabilirsiniz.

Nargile hakkındaki diğer makalelerimiz:
Nargile kültürü nedir? Nereden gelmiştir?